http://it.wikipedia.org/wiki/File:Stanislaw_Wyspianski.jpg-- tu jest portret
Życie Wyspiańskiego przypomina wielowątkową opowieść z tragicznym zakończeniem, było sumą paradoksów… Ale zacznijmy od początku. A początek nastąpił 15 stycznia 1869 roku w Krakowie, wtedy to Maria z Rogowskich, żona Franciszka Wyspiańskiego rodzi ich pierworodnego syna, któremu później nadają imię Stanisław. Ojciec Stanisława jest rzeźbiarzem, który ma na sowim koncie kilka artystycznych sukcesów i burzliwą przeszłość konspiratora, który pomagał powstańcom w styczniu `63. Mały Staś dorastał sobie wśród rzeźb ojca w Domu Długosza przy ul. Kanoniczej, czyli tuż pod Wzgórzem Wawelskim.
Uwazaj@
19 na brzuchu
====================================================================
Tetmajer
15 na plecach
1865- 1940
Tetmajer Kazimierz | Dodaj do notesu |
 | |
Literatura, Teatr, Europa, USA, XIX i początek XX w.
Tetmajer Kazimierz, Przerwa (1865–1940), brat przyrodni W. Tetmajera, polski poeta, prozaik, dramaturg. Studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego i w Heidelbergu. W okresie I wojny światowej związany z legionami J. Piłsudskiego, organizator Komitetu Obrony Spisza, Orawy i Podhala, redaktor pisma "Praca Narodowa". Po wojnie osiadł w Warszawie. 1921 prezes Towarzystwa Literatów i Dziennikarzy.
Uważany za jednego z najwybitniejszych twórców Młodej Polski. Rozgłos i uznanie przyniósł mu cykl zbiorów poetyckich: Poezje (1891),Poezje. Seria II (1894), Poezje. III (1898), Poezje. IV (1900), Poezje. V (1905), Poezje. VI (1910), Poezje. VII (1912), Poezje. Seria ósma(1924). W mistrzowskiej formie wyrażał pesymistyczne nastroje swego pokolenia, nawiązując m.in. do filozofii A. Schopenhauera i F. Nietzschego.
Jako prozaik odniósł sukces opowiadaniem Ksiądz Piotr (1895), nowelami zebranymi w tomie Na Skalnym Podhalu (1903–1910),Legendą Tatr (1912). Mniej udana była powieść historyczna z czasów napoleońskich Koniec epopei (tom 1–3, 1913–1917), a także powieści współczesne z życia artystów, np. Anioł śmierci (1898) i dramaty. Wybór nowel (1906), Poezje. Wydanie zbiorowe (tom 1-4, 1923–1924), Poezje wybrane w serii Biblioteki Narodowej (1968), Poezje(1979).
Uważany za jednego z najwybitniejszych twórców Młodej Polski. Rozgłos i uznanie przyniósł mu cykl zbiorów poetyckich: Poezje (1891),Poezje. Seria II (1894), Poezje. III (1898), Poezje. IV (1900), Poezje. V (1905), Poezje. VI (1910), Poezje. VII (1912), Poezje. Seria ósma(1924). W mistrzowskiej formie wyrażał pesymistyczne nastroje swego pokolenia, nawiązując m.in. do filozofii A. Schopenhauera i F. Nietzschego.
Jako prozaik odniósł sukces opowiadaniem Ksiądz Piotr (1895), nowelami zebranymi w tomie Na Skalnym Podhalu (1903–1910),Legendą Tatr (1912). Mniej udana była powieść historyczna z czasów napoleońskich Koniec epopei (tom 1–3, 1913–1917), a także powieści współczesne z życia artystów, np. Anioł śmierci (1898) i dramaty. Wybór nowel (1906), Poezje. Wydanie zbiorowe (tom 1-4, 1923–1924), Poezje wybrane w serii Biblioteki Narodowej (1968), Poezje(1979).
Inne na ten temat: Dialektyzacja, Proza poetycka, Folklor w literaturze, Ludowość w literaturze, Pęksów Brzyzek, Zbójnictwo,Życie, więcej »
| |||||||||||||||||||||||||
Strona do Druku  | |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||
================================================================= Piłsudski 17 na dupie 1867 - 1935 ur. 5 grudnia 1867 Zułowo zmarł 12 maja 1935 Józef Klemens Piłsudski (ur. 5 grudnia 1867 w Zułowie, zm. 12 maja 1935 wWarszawie) – polski działacz socjalistyczny i niepodległościowy, polityk, Naczelnik Państwa w latach 1918–1922 i naczelny wódz Armii Polskiej od 11 listopada 1918,pierwszy marszałek Polski od 19 marca 1920; dwukrotny premier Polski (1926–1928 i 1930), twórca tzw. rządów sanacyjnych w II Rzeczypospolitej wprowadzonych w 1926 poprzewrocie majowym, współzałożyciel PPS i szef Wydziału Bojowego PPS (OB PPS). W młodości, podczas prowadzenia działalności konspiracyjnej znany pod pseudonimamiWiktor i Mieczysław. Wśród zwolenników Piłsudskiego, zwłaszcza z czasów służby wLegionach Polskich, używano jego przydomków – Komendant, Dziadek i Marszałek. ==================================================================================== Staff 28 lat na dłoni 1828 - 1957 Leopold Staff[edytuj]
Leopold Staff (ur. 14 listopada 1878 we Lwowie, zm. 31 maja 1957 w Skarżysku-Kamiennej) – polski poeta, tłumacz i eseista. Jeden z najwybitniejszych twórców literaturyXX wieku[1], kojarzony głównie jako przedstawiciel współczesnego klasycyzmu; prekursor poezji codzienności[2], związany także z franciszkanizmem i parnasizmem. Zaliczany do czołowych poetów młodopolskich, w okresie międzywojennym stał się duchowym przywódcą skamandrytów[3]. Już za życia nazywany "pomnikiem polskiej poezji", postrzegany jako wzór klasyka i artysty-mędrca[4]. W latach 1897-1901 studiował na uniwersytecie we Lwowie prawo, filozofię i romanistykę. Uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego[5] iUniwersytetu Jagiellońskiego, pracował także jako członek, a później wiceprezes Polskiej Akademii Literatury, wydawca dzieł filozoficznych. Pomimo otaczającej go sławy, starał się nie wyjawiać szczegółów swojego życia, w tym też celu w okresie późnej starości spalił niemal całą swoją osobistą korespondencję. W ciągu sześćdziesięciu lat twórczego życia liryka Staffa podlegała wewnętrznym przemianom, których stałym elementem było pojmowanie poezji jako ocalenia sumienia i nauki służącej osiąganiu pełni człowieczeństwa. W ujęciu Staffa poeta jest przeznaczony do tego, aby – nawet w obliczu wojny czy też rozkładu klasycznych wartości – zachował umiar i harmonię, głosił sprawiedliwość oraz nadzieję odrodzenia[6]. Nienaganna forma oraz kult ładu i spokoju sprawiły, że łączono go z nurtem apollińskim polskiej poezji. Głównym zainteresowaniem całej jego twórczości był przy tym "konkretny, pojedynczy człowiek", osoba ludzka jako nieskończona wartość sama w sobie[7]. W tomie Szumiąca muszla Staff objawił się jako autor subtelnych erotyków. Osobne zbiory wierszy poświęcił tematyce I wojny światowej (Tęcza z łez i krwi) oraz poszukiwaniu mistycznych doświadczenia Boga (Ucho igielne). Tom Wysokie drzewa stał się wyraźnym postulatem zamiłowania Staffa do "spokojnego, sensownego" i majestatycznego piękna Natury przeciwstawionej Historii i miejskiej cywilizacji[8]. Novum przyniósł rozsławiony przez skamandrytów tomik Ścieżki polne, sławiący we wzniosłym stylu wiejską codzienność oraz – pozorną niepoetyckość – psów, wołów, kur czy wywozu gnoju. ========================================================================== | |||||||||||||||||||||||||
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz