Franuś,

czy pamiętasz, że w maju umarłeś ?

To był wtedy ciepły maj !

Ziemia oddychała życiem i zapachem !

Leżałeś w trumnie ,w kaplicy , nie przykryty i Cię widziałem !

Miałeś uśmiech na twarzy !

Ktoś potem zakrył wieko !

Trumna miała z boków uchwyty więc złapano za te uchwyty i zanieśli Cię do grobu.

Koledzy byli wszyscy a Skuba powiedział do mie -teraz kolej na Ciebie !

Nie wychowałem jeszcze dzieci !

PanieBoże dopomóż mi wychować dzieci !

Życzyłem Ci Skubo długiego zdrowia a ty mnie, ot tak, jednym kopnięciem wepchnąłbyś mnie do grobu !

Pewna dziewczyna, w której Franuś się podkochiwał, przyniosła bukiet kwiatów .

Franuś dla niej podbierał węgiel z Berberysu,z restauracji.Tam nie dbali o węgiel ,był zawsze bałagan.

Ksiądz ładnie i wzruszająco śpiewał .To był ks.Czesław Dziedzic ,który niedawno udzielił nam,mnie i żonie, sakramentu małżeństwa .

Franuś, no więc żegnaj !

Przyjaciól nie zapominam!Nawet Skubę będę pamietał i nie chcę,żeby za szybko umarł !

Dziś mogiła swieża a już jutro będzie stara !A dziś ma już 25 lat !-Ta Twoja,Franuś !

Franuś ,bywaj !

W niebie jest Ci dobrze !